قبلترها این نتیجهگیری تووی ذهنم شکل گرفته بود که آدمها در بازه ی شانزده یا هفده تا نوزده سالگی، کاریزماتیکترین ورژن خودشون رو دارن و درواقع زیباتر از هر زمان دیگهای هستن.
الان که فکر میکنم میبینم واقعن همینطوره، اوج بلوغ و رشد فکری و عقلی به همراهِ یک بلندپروازی و رویابینیِ به همراهِ تلاش، از هر انسانی میتونه جذابترین آدم دنیا رو بسازه.
قبل از این بازه ی سنی انگار آدمها هنوز به اون بلوغ و رشد فکری نرسیدن، و بعد از این بازه هم انگار اون بلندپروازی یا رویابینیِ به همراهِ تلاش و یا شاید هم هردوی اینهارو از دست میدن!
انگار طلاییترین بازه ی سنی همین هجدهسالگی و کمی اینور اونور ترشه، و دقیقن به خاطر همین موضوع هم همیشه معتقد بودم دبیرستان به بدترین نحو ممکن فرصتهای در این سالهای مهم و خوب رو از آدمها میگیره. به نظرم برنده اونیه که نذاره خودش رو از دست بده با کابوس این غول بی شاخ و دم، هرچند که چنان در باور ما اعتبار مدارج تحصیلی برای همه ی زمینه های زندگی، رخنه کرده که حتی خود من هم به جمله ی قبلی در عمل اهمیتی نمیدم!
واقعن عجیبه..
@ghoghnous3