دلم گرفته ستاره. خیلی. خیلی خیلی. خیلی زیاد.

از چی؟ می‌تونم بگم همه چی. بیشتر خودم. خودم که از پس مسئولیت‌هام دارم بر نمی‌آم. از پس بلندپروازی‌هام دارم بر نمی‌آم. از پس فکرهای تو مغزم. از پس استرس همیشه همراهم. از پس خودم.

می‌دونی چیه؟ کاش یه آدم معمولی بودم. چندروزی معمولی بودن رو امتحان کردم‌ها! ولی نشد. نمی‌شه. همه‌اش بی‌قرار بودم، کلافه بودم، می‌خواستم برگردم زیر بار همون بدبختی‌ها و سختی‌هام، انگار بدون اون‌ها دووم نمی‌آوردم.

کاش مثل خیلی از هم‌سن‌هام بودم. تو فکر چیزهای دیگه. کاش یکی دیگه بودم. کاش یکی دیگه بودم. کاش یکی دیگه بودم..

دوستت ندارم.

دلم گرفته، خیلی. خیلی خیلی. خیلی زیاد.